Na początek - miejsca dla mnie absolutnie ..the best..!!!
PORTUGALIA
Zakochałam się w niej późno, bo zaledwie w roku 2010...
Nie wiem, czy ze wzajemnością, więc być może jest to miłość platoniczna. :))
Wiem za to, że miłość ta - z mojej strony - ma wiele odcieni, poziomów, rozdziałów, czy... natężeń wibracji...
Rozdział I
- natężenie wibracji..największe... :)
Portugalczycy zwykli mawiać:
"Kto nie widział Lizbony, nie widział rzeczy cudnej"
LISBOA-LISBON-LIZBONA
Metropolia, jednak całkiem inna od stereotypowych wyobrażeń, chociażby już przez sam fakt położenia na siedmiu wzgórzach, które gwarantuje różnorodność doznań i absolutny brak monotonii.
Lizbona /jak każda kobieta :)/- jest wymagająca..., trzeba mieć dla niej duużo czasu i cierpliwości...
W zamian odwdzięczy się na pewno - ofiaruje tak wiele!
Zachwyca już od pierwszego wejrzenia, a potem odkrywa się już tylko coraz to nowej jej uroki - jednak do pewnego stopnia...
Ma swoje tajemnice, których zwykłemu turyście nigdy nie zdradzi.
Nie można jej poznać - nawet powierzchownie - ani za pierwszym pobytem, ani podczas wielu, wielu kolejnych...
Za każdym razem zaskakuje czymś nowym i fascynującym.
Jest jak prezent zapakowany w ogromne pudło z kokardą, które po otwarciu zawiera kolejne pudełko i kolejne...
Kiedy będzie to ostatnie, i co będzie zawierać - tego tak szybko nie uda się dowiedzieć...
Dla chcących "zatrzymać się w biegu", odnaleźć równowagę wewnętrzną po codziennej gonitwie za... "wszystkim i niczym" w swojej ojczyźnie - życie portugalskiej stolicy - to spokój i gra światła...
Nie bez powodu zwana była przez Fenicjan Spokojną Zatoką.
 |
| Ponte 25 de Abril Łudząco podobny do Golden Gate Bridge. Łączy Lizbonę z Almadą. |
 |
| Jardim de Sao Pedro de Alcantara w Bairro Alto.
Jardim de Sao Pedro de Alcantara - to jeden z wielu w Lizbonie miradouros. Zerkając z tego miejsca na prawo można zachłystnąć się urzekającą panoramą: Baixo, Alfama z górującym Castelo de Sao Jorge, skrzący się w promieniach słońca Tag.
|
Taak,
"królowa" Lisboa jest piękna, ale bywa niepokojąca, no i lubi
zaskakiwać.
Dlatego też
miradouros, które zazwyczaj przyciągają przyjezdnych - to również miejsca, gdzie typowy
turysta ma szansę pożegnać się szybko z częścią posiadanej w portfelu gotówki w
walucie EUR.
A to za sprawą rzeszy kolorowo i "etnicznie" ubranych "afrykańskich studentów", uśmiechających
się szeroko na twój widok już z daleka, niezwykle chętnych do pogawędki,
którzy zawsze pobierali pilnie nauki akurat w twoim kraju, i mając na względzie
pamięć o hordzie znajomych (rzecz jasna - twoich rodaków) z
"tamtego" cudownego w ich życiu okresu - pragną ogromnie Cię
uszczęśliwić, darowując "na pamiątkę" jakiś
"niezobowiązujący" drobiazg w postaci bransoletki, wisiorka, czy
innych takich "gadżetów".
Upominek jest niezobowiązujący, dopóki nie
znajdzie się w twoich rękach, albo na szyi, bo od tej chwili staję się
przedmiotem żądania zapłaty za powyższe...
 |
| Gdziekolwiek nogi poniosą - będzie pięknie:) |
 |
| Elevador da Gloria Jedna z czterech lizbońskich kolejek. Najstarsza z nich, Elevador do Lavra "ruszyła" w 1884r.(sic!) Początkowo jako kolej zębata, z balastowaniem wodnym, a jej wagoniki były piętrowe. Po latach napęd stanowiła maszyna parowa, a dopiero od 1915 roku została zelektryfikowana. |
 |
| W głębi - Calcada do Carmo... |
 |
| ...i jesteśmy na Rossio (Praca Dom Pedro IV)... |
 |
| ...z mozaiką wykonaną z ręcznie ciętego białego wapienia i szarych kostek bazaltu oraz neoklasycystycznym Teatro Nacional de Dona Maria II. Przed trzęsieniem ziemi, jakie nawiedziło Lizbonę w 1755r., a które zniszczyło ten rejon miasta w sposób szczególnie dotkliwy - wcześniej był w tym miejscu pałac inkwizycji, przed którym rozgrywały się najbardziej wstrząsające lizbończykami wydarzenia - od publicznych egzekucji, przez walki byków, po parady wojskowe. |
 |
| Rua Augusta -wyłożona okazałą mozaiką. Ale zanim podążymy do jej końca, skręcimy jeszcze w prawo... |
 |
| ...bo tu wznosi się Elevador da Santa Justa. Jedyna z kolejek lizbońskich - będąca neogotycką windą. Zaprojektował ją uczeń Eiffla - Raoul Mesnier de Ponsard. |
Dwa kroki od
górnego poziomu windy znajduje się Igreja
do Carmo.
To Średniowieczny
Klasztor Karmelitów.
Ucierpiał podczas trzęsienia ziemi tracąc
całkowicie dach, a nie będąc nigdy odbudowanym - za dnia, pośród zgiełku
centrum miasta - jego mury oferują enklawę ciszy.
O zmierzchu zaś - dodaje miastu
aurę mroczności, niesamowitości, tajemniczości i grozy...
 | |
|
 |
| Po drugiej stronie "bramy do miasta" - "schodzący" niemal do brzegu Tagu - Praca de Comercio Oglądany od tej strony łuk triumfalny ukazuje kolejne alegoryczne wizerunki - tym razem największych rzek Portugalii - Tagu i Duoro. |
Lisboa o poranku - jeszcze cicha, z lekka melancholijna, zazwyczaj nierozbudzona do końca, przeciągająca się dłuugo i leniwie, "kąpiąca się" w promieniach wschodzącego słońca - wraz z nadchodzącym zmierzchem - ze świetlistej... - przemienia się w pulsujący życiem i kipiący energią organizm - gotowy dawać, ale i wsysać...
Każda istniejąca o poranku wolna przestrzeń miasta - wieczorem pozostaje zaabsorbowana na potrzeby międzyludzkich kontaktów - w szerokim tego słowa znaczeniu.
Cytując Fernando Pessoę - rzec by można, że Lizbona to "żywa scena, po której przechodzą różni aktorzy, grający w różnych sztukach"
 |
| Rua do Duque /nieee, to nie "wesele u sąsiadów", to tylko cowieczorna biesiada etranzerów i tuziemców/ |
 |
| Nieodzowny tramwaj nr 28, który zawiezie do wszystkich najpiekniejszych i ważnych zakatków miasta. A po szalonym wieczorze - do hotelu... :)) |
Boa noite!
Bom dia!
Rozdział II
poziom wibraci - równie wysoki...
LISBON.. C.D.
Kolejny świetlisty poranek w Lizbonie...
uliczki zagęszczone kamieniczkami z charakterem...
Ze stacji metra Rossio pojedziemy aż do stacji Oriente.
To miejsce - węzeł.. - stacja kolejowa, dworzec autobusowy, a parę kroków stąd..Parque das Nacoes..-wspomnienie po wystawie światowej z 1998r., które senną Lizbonę pokazało od całkiem innej strony...
Dziś nadal to miejsce tętni życiem i przyciąga turystów.
